Op 2^e Paasdag 2011 heb ik een mooie levensles geleerd. Een les die haar oorsprong vindt in de zomer van 2005. Dat jaar werd het WK voetbal onder-20 in Nederland gehouden. De beste speler van het toernooi was Lionel Messi, tegenwoordig sterspeler van Barcelona en Argentinië.  Het jeugdteam van Argentinië won later de finale van Nigeria in Utrecht.

Ik liep door het winkelcentrum Hoog Catharijne. En daar zag ik hem lopen. Vrij anoniem met een aantal teamgenoten. Niemand in het toch redelijk druk bevolkte winkelcentrum herkende hem. Ik bedacht me geen moment en rende de dichtstbijzijnde Bruna in.

Uitgerust met schrijfblok en pen liep ik even later de winkel uit. Mijn ogen speurden in het rond. Waar is hij? Ik versnelde mijn pas en liep de winkelgalerij uit, naar buiten. Daar op het plein zag ik hem weer.  Ik liep op hem af en sprak hem – in mijn beste Engels – aan. Wat ik precies zei weet ik niet meer. Ik kan me wel herinneren dat hij blij leek dat tenminste iemand hem herkend had. Hij zette zijn handtekening op mijn zojuist aangeschafte schrijfblok. Hij vertelde mij iets maar ik begreep hem niet. Vervolgens zette hij nog een nummer onder zijn krabbel dat hij meteen weer doorkraste. Daarna schreef hij nummer “08” op, hoewel die “0” ook een “1” kan zijn. Zijn rugnummer?

Ik bedankte hem en liep weer weg, mijn hart nog kloppend in mijn keel. Deze handtekening moet later echt veel geld waard worden, dacht ik. Tegelijkertijd besefte ik dat ik me ook wel beetje kinderachtig gedroeg. Welke volwassen man van 35 jaar rent achter een jonge knul aan om zijn handtekening te vragen?

Thuis aangekomen verdween het schrijfblok met handtekening al snel de boekenkast in. Mijn dochter van nog geen half jaar oud zou nooit geïnteresseerd zijn in dat ding. Een leuk verhaal voor op een verjaardag, meer niet.

Ruim 5 jaar later beloofde ik de handtekening aan een lieve jongen die gek van voetbal is. Vrijwel direct realiseerde ik me dat ik al jaren niet meer naar dat schrijfblok had omgekeken. Ik dook de boekenkast in en mijn angstige voorgevoelens werden bewaarheid. Ik heb alle boeken stuk voor stuk opengeslagen, elk hoekje en gaatje onderzocht. Helaas, geen Messi.  Kennelijk had mijn scheiding er ook voor gezorgd dat ik en Messi gescheiden werden. Uiteindelijk concludeerde ik dat het bij het oud papier terecht gekomen moest zijn. Dit weerhield me er niet van om gedurende enkele weken –tegen beter weten in – de boekenkast nog steekproefsgewijs te doorzoeken. Maar ook dit proces was eindig.

Toen ik mijn dochter een paar maanden geleden bij haar moeder bracht, toonde zij mij een op het eerste gezicht nietszeggend kladblokje. Ik griste het uit haar handen en bladderde het wanhopig door. Totdat ik op een velletje stuitte waarop een handtekening prijkte. Ik herkende hem uit duizenden: daar was Messi!

Ik heb de handtekening verder bestudeerd en op internet wat personalia van Messi opgezocht. In gedachten ging ik terug in de tijd. Hij is geboren op 24 juni 1987 te Rosario. Die zomermiddag in 2005 moet een vrijdagmiddag geweest zijn. Op vrijdag maakte ik tijdens de lunchpauze wel vaker een wandeling door het winkelcentrum. 24 juni 2005 is een vrijdag. Die “0” kan inderdaad een “1” zijn. Het kan niet anders dan dat Messi die dag 18 jaar werd……nu nog even een voetbalgekke jongen blij maken…..

Een paar weken geleden reed ik ’s morgens vroeg door het Utrechtse plaatsje Hooge Vuursche in de gemeente Baarn. Door vastlopend verkeer op de snelweg voelde ik mij genoodzaakt een binnenweg te nemen. Het bleek een goede keus, temeer omdat deze bosrijke omgeving nabij de Utrechtse heuvelrug – die het Utrechtse deel scheidt van Het Gooi – mij erg aantrekt.

Vanuit de auto belde ik mijn vader om te zeggen hoe mooi het hier is. Hij vertelde me dat hij in 1964 zijn huwelijksreis van vier dagen in deze buurt had doorgebracht. Samen met mijn moeder verbleef hij in een hotel, ergens in Baarn. Ik vroeg mijn vader of hij het leuk vond om weer eens terug te gaan naar deze streek. We besloten om er binnenkort te gaan wandelen.

Vorige week zaterdag 11 juni was het zover. Het was aardig weer en mijn vader en ik besloten om – samen met mijn dochter van zes – een leuke wandeling te maken. Ik pikte hem op van station Naarden-Bussum. Voordat we onze wandeltocht begonnen, raadpleegde ik eerst Google om het “hotel ergens in Baarn” op te zoeken. Echter, Hotel De Roskam, de naam van het hotel volgens mijn vader, was onvindbaar op internet. Ik kwam nog wel een adres tegen: Hilversumsestraatweg, nummer vier. De straatnaam kwam hem bekend voor.

We stapten de auto in en het navigatiesysteem vond de bestemming zonder problemen. We troffen er een restaurant aan: “Vuur”. Dus geen Roskam. Naast het hotel stond een vervallen bijgebouw. Het  straalde iets uit van vervlogen tijden. Mijn vader was niet meer te houden en ging het hotel binnen. Het interieur leverde hem enkele herkenningspunten op maar niet meer dan dat. Hij schoot de bediening aan. Zijn vermoeden werd bevestigd. Dít was Hotel De Roskam, zelfs nog tot enkele jaren geleden. Destijds werd het hotel verkocht en de nieuwe eigenaar had er een restaurant met een paar vergaderruimten van gemaakt. Maar de sfeer van toen was er nog steeds. Dat voelde ik, ook al was ik er nooit eerder geweest.

Ik voelde me opgelucht en weemoedig tegelijk. Ik zag mijn ouders voor me. Samen aan een tafeltje. De dag na hun huwelijk. Nog een heel leven voor zich, waar drie kinderen deel uit van zouden maken. En nu stond ik daar, samen met mijn dochter, weer twee generaties verder. Tijd lijkt niets. Maar is in feite alles. Allesbepalend. En alles heeft zijn tijd.

We dronken wat, praatten over het verleden en het heden, en bekeken oude foto’s van het hotel uit begin 1900 en later. Daarna wandelden we wat in de directe omgeving. ’s Avonds aten we in het restaurant. Ik stelde me in gedachten voor dat we aan datzelfde tafeltje zaten, het tafeltje van mama en papa. Het was een mooie avond. Vol herinneringen van pa en door mijn gevormde beelden.

Een paar uur later vertrokken we. Voor mij is het nog steeds “Hotel De Roskam”, maar dan in de gedaante van een “Vuur”. Een vuur dat brandt in mij. Een licht dat niet meer uitgaat.

Slenterend door het “Grote Veld”
Voetstappen krakend in de sneeuw
Alleen en verder niets

Omhoog kijkend langs de boomtoppen
Naar de bewolkte hemel
Luisterend naar de stilte

Denkend aan niets
Geen verleden, geen toekomst
Niet blij en niet verdrietig

Momenten van leegte volgen elkaar op
Ik ben hier en nu
De verwondering is er

Voorspel heeft voor mij een andere betekenis gekregen. Tot voor kort associeerde ik voorspel met ‘het spel’ dat vooraf gaat aan de seksuele daad. De duur ervan kan kort zijn maar ook wat langer. Maar altijd met het doel een opmaat te zijn voor het echte werk; een opwarmertje om in de juiste stemming te komen. Inmiddels denk ik daar anders over. Althans, ook het bovenstaande kan voor mij nog steeds opgaan maar er is een veel diepere bedoeling bijgekomen, meer spiritueel in mijn optiek.

Voorspel als spel om te onderzoeken. Beginnen met het opbouwen van een hechte vriendschap om elkaar goed te leren kennen.  Er proberen achter te komen wat de ander echt raakt; aftasten dus. Sluiers doorbreken, muren slechten, tot het hart doordringen. Het is voor mij niet moeilijk om me direct over te geven aan primaire lustgevoelens. Echter, het lijkt me zoveel mooier om deze gevoelens in beginsel te weerstaan en juist te focussen op het innerlijke van mezelf en van de ander. Eerst daar de verbinding leggen, waarna je beiden uiteindelijk de connectie bezegelt door fysiek de ‘tentakels’ ineen te slaan.

Ik zeg niet dat ik dit allemaal kan, maar het lijkt me bijzonder om te ervaren.  Ik heb geen idee hoe lang zo’n voorspel duurt. Het stopt zodra je elkaar ‘gevonden’ hebt, denk ik. Het moment van overgave is dan bereikt; je kunt beiden geen weerstand meer bieden.

Ik heb de ambitie om het anders te doen, om niet te gaan voor de snelle behoeftebevrediging. Ik heb het gevoel dat ik hiermee iets duurzaams zou kunnen creeren, bij mezelf, bij de ander en qua verbinding. Duurzaam in de zin van blijvend. Het gevoel van verbinding kunnen blijven vasthouden. Want ook dit laatste is een uitdaging op zich. Er komen is één; er blijven is wat anders. Ik wil na voorspel geen naspel, want dat voelt als ‘toewerken naar een einde’. Maar misschien ben ik inmiddels wel teveel romanticus geworden.

Mijn intenties zijn veelal goed. Tegelijkertijd besef ik dat de buitenwereld mij louter beoordeelt en soms zelfs veroordeelt op basis van wat zij ziet, aan de buitenkant. Dit leidt tot een continue worsteling. Een gevecht in mezelf tussen gedachten in mijn hoofd en gevoel vanuit mijn hart. Ik heb vaak geloofd in gedachten, daarmee mijn eigen gevoel juist onderdrukkend. Ik voelde me onbegrepen, en dit werd aangewakkerd door reacties van buitenaf. Dat weet ik.

Mijn leven kent bijzondere ontmoetingen, kort en lang. Ontmoetingen met collega’s, opdrachtgevers, managers, klanten, coaches, vrienden, geliefdes of gewoon passanten. Sommige sussen me tijdelijk in slaap, andere doen mij juist ontwaken of zelfs wakker schrikken. Alle hebben een rol in mijn verdere bewustwording, qua impact varierend. Een ontmoeting is er nooit voor niets en elke geeft mij meer inzicht in mezelf. Ze houden mij een spiegel voor. Het stadium van bewust onbekwaam heb ik inmiddels doorlopen. Dat weet ik.

Niet zo lang geleden is er bij mij iets in gang gezet. Een beweging in het innerlijke, die niet meer beinvloed lijkt te worden door mijn omgeving. Voor mijn gevoel volg ik mijn hart, zonder daarbij na te denken over mogelijke toekomstige obstakels of consequenties van mijn handelingen. Vastberaden ben ik een weg ingeslagen. Een weg die pas eindigt zodra mijn hart mij vertelt dat deze weg niet (meer) de juiste is. Misschien wel een eindeloze weg, maar zeker geen heilloze weg. Dat weet ik.

De drang naar verbinding is groot. Een zielsconnectie. Eén die zo sterk is, dat hij niet meer stuk te krijgen is. Een verbondheid die ik intens zal ervaren en mij én de ander toegang zal verschaffen tot een ‘next level’. Als dit eenmaal bereikt is, dan zal ik mijzelf ongetwijfeld opnieuw de vraag stellen: is dit slechts een gedachte of niet? Echter, deze vraag zal ik dan en alleen dan kunnen beantwoorden. Dat weet ik.

De verhuizing van de ziel -van het hoofd naar het hart- is begonnen. Ik hoop echt dat dit geen gedachte is waarin ik ben gaan geloven.

De zoektocht naar mij zelf
is nooit over

De speurtocht in mij zelf
houdt niet op

Onbestemdheid in mij groeit
Onrust neemt toe

Mijn emotie is makkelijk
Gevoel geeft richting

Verwachting vervormt mijn werkelijkheid
Denken doet pijn

Moeilijker dan ik dacht
Leven in nú

De ‘echte ik’ is zoek
Ben ik vals?

Het was een fantastisch gezicht; een stadion dat bomvol zit met 95.000 uitzinnige fans. Een groot deel van het publiek is nu echter stil. De kleur geel voert de boventoon maar oranje is onmiskenbaar aanwezig. De oer-Hollandse “New Bavaria girls” waren méér dan opgewassen tegen de warmbloedige sambadanseressen. Beide fanschares zorgden tijdens de wedstrijd bovendien voor een oorverdovend lawaai; de vuvuzela’s uit Zuid-Afrika, nu precies vier jaar geleden, waren er niets bij. Dat was een teleurstellend toernooi. De verwachtingen waren hoog gespannen maar Nederland strandde uiteindelijk roemloos in de kwartfinale.

Onder de toeschouwers op het ereterras bevindt zich een opvallende verschijning. Zijn kapsel lijkt wit geblondeerd, gelardeerd met wat oranje franje. Het is premier Wilders met naast hem “legerleider” Bouterse, het Surinaamse staatshoofd. Een macabere glimlach tekent het gelaat van Geert terwijl zijn ogen fonkelen. Eerder op de dag was hij met veel tamtam gearriveerd op de luchthaven van Rio. Het duurde enkele uren voordat Wilders het land in mocht, want ook in het buitenland – zelfs in Zuid-Amerika – is hij niet onomstreden.

Nederland zit midden in een sociaal-culturele en economische depressie. De financiële crisis uit 2009 was maar net beteugeld of een nieuwe crisis diende zich aan. De opkomst van de Partij voor de Vrijheid met als “hoogtepunt” de electorale monsterzege in 2011 luidde barre tijden in. Wilders greep met 76 partijzetels tijdens vervroegde verkiezingen de absolute alleenheerschappij. Het paarse “plus” kabinet had het niet gered.

De islam is een verboden godsdienst, hoofddoekjes zijn taboe en immigratie is uit den boze. De emigratie neemt toe, ook van autochtonen. De kloof tussen arm en rijk is groter geworden en het contact met het buitenland – behalve Israël en Suriname – is tot een minimum teruggebracht. De export neemt af, ondanks de goedkope euro, en de neergang van de economie is een feit. Het werkeloosheidscijfer is inmiddels gestegen tot boven het miljoen. Schoolverlaters zien geen toekomst meer in Nederland.

Ook het vaderlandse voetbal, volkssport nummer één, bleef niet gespaard en bevindt zich nog steeds in een neerwaartse spiraal. De hoogste nationale divisie bestaat met ingang van seizoen 2014/2015 uit slechts tien clubs. Iets wat voor velen ondenkbaar was, is toch gebeurd: de betaald voetbal organisatie Feyenoord is failliet gegaan. Zelfs de concurrent uit Amsterdam moest met lede ogen aanzien dat de enige echte Klassieker definitief verleden tijd is. De befaamde jeugdopleiding van Ajax behoort nog tot de beste in Europa. Echter, de jonge talenten worden meestal direct doorverkocht aan Bayern München. Bij de Duitse grootmacht zwaait “president” Louis van Gaal de scepter; hij was de logische opvolger van Franz Beckenbauer. Naar verluidt is premier Wilders erg gecharmeerd van de beroemde balkonscènes van de oud-trainer van Ajax.

Zondag 13 juli 2014, finale WK-voetbal: Brazilië – Nederland, Estádio Jornalista Mário Filho, in de volksmond “Maracanã”, te Rio de Janeiro. Nederland staat op de rand van de afgrond…maar we zijn wél wereldkampioen.

Het Sinterklaasfeest associeer ik – en ook vele anderen – met een gezellig feest waarbij na een mooie intocht de goedheiligman bij ons allemaal langs komt om cadeautjes te brengen. Bij voorkeur door de schoorsteen maar bij afwezigheid daarvan gewoon in een jute zak voor de deur. Presentjes krijgen vindt iedereen leuk en spannend dus inderdaad: vol verwachting klopt ons hart. De zenuwen gieren door onze kelen als er plots hard wordt aangebeld of op de deur wordt gebonsd.
Maar wie schetst mijn verbazing als ik de tekst van dit vrolijk klinkende Sinterklaaslied nader analyseer. Ik ontdek onbegrijpelijke zinnen en rare woorden. Als ik ze ontcijfer, kom ik tot een heel vreemd lied. Iets dat echt niet bij Sinterklaas past.

Zing met me mee:
“Zie de maan schijnt door de bomen”. Oké, dit snappen we, niks bijzonders. Wel mooi zelfs, de maneschijn die we tussen de boomtaken door kunnen zien. Ik kan ’t me helemaal voorstellen.
Maar let nu op:
“Makkers staakt uw wild geraas”. Wat? Makkers zijn vrienden. Dus: vrienden stop met jullie (‘uw’ klinkt zo deftig) wild geraas. Wat wordt hier in ’s hemelsnaam mee bedoeld? Misschien vrienden die samen met mij Sinterklaas vieren en erg onrustig (bijna wild) zijn door de spanning? Nee, dit lijkt me niet aannemelijk. Sinterklaas is echt een familiefeest. Geen vrienden alsjeblieft. Op wikipedia staat dat “Makkers staakt uw wild geraas” een film uit 1960 is, van Fons Rademakers. Verder kom ik daar ook niet mee. Als laatste kom ik op het paard van Sinterklaas dat wellicht wat al te hard hinnikt als het buiten in de kou staat te wachten. De Sint maant het tot rust. Zou dat het zijn? Ik weet het niet. Ik ga verder.
“’t Heerlijk avondje is gekomen, ‘t avondje van Sinterklaas.” Prima, niks mis mee. Het is een heerlijk avondje, die Sinterklaasavond. Avondje doet wat klein aan. Het was meestal een lange avond, maar ach, laat ik niet flauw doen.
Maar dan:
“Vol verwachting klopt ons hart, wie de koek krijgt, wie de gard.” Ik heb deze zin vele malen bestudeerd. Er zijn mijns inziens twee mogelijkheden en beide spreken me niet aan. De eerste, de minst erge, zou inhouden dat een gard in feite een garder is, oftewel een klopper. Dus om slagroom mee te kloppen of beslag. Ik kan het me nog best voorstellen ook: ik krijg de koek en mijn moeder de gard want die stond toch altijd in de keuken. Niettemin blijft het raar.
De tweede mogelijkheid is dat met gard een roe wordt bedoeld. Een roe is een bosje samengebonden takken dat dienst kan doen als strafwerktuig. Eigenlijk wordt er dan dus bedoeld: wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is de roe. Dat klinkt bekend in de oren! Maar dit vind ik dan weer erg jammer. Een lijfstraf krijgen omdat je toevallig niet altijd lief bent geweest. Dit roept bij mij meteen vele andere vragen op: hoeveel dagen per jaar mag je stout zijn? Wat is de strafmaat? Wordt dat op dagbasis berekend? In de officiële songtekst komt dit stuk dan meteen nog een keer, alsof één keer niet genoeg is.

Het mag duidelijk zijn dat ik dit een zeer merkwaardig lied vind. Ik ben na het eerste couplet afgehaakt, maar er zijn er nog twee. Het wordt van kwaad tot erger. Het past totaal niet bij het Sinterklaasfeest. Ik begrijp nu ook waarom ik het eerste couplet vroeger een beetje meeneuriede en die andere twee coupletten nooit zong. Hetzelfde geldt tegenwoordig voor mijn dochter: zou ze het door hebben? Vol verwachting klopt haar hart maar het tweede en derde couplet zal ze nooit uit volle borst meezingen…

De tocht
Wie gaat er mee op mijn tocht?

Een tocht vol ervaringen
Met belevenissen, soms intens maar niet altijd
Een tocht met meer dan één afslag
Waarbij elke zijweg een nieuw perspectief biedt
Wie durft?

De tocht
Die geen duidelijk einddoel heeft

Een tocht zonder zekerheden
Maar wel eentje met veel plezier
Een tocht waarbij we elkaar leren kennen
Niet alles is leuk
Wie durft?

De tocht
Ik weet nog niet waar en wanneer hij start

Een tocht waarvan het startpunt niet bekend is
Maar dit is eigenlijk niet belangrijk
Een tocht waarbij tijd een vijand kan zijn
Gaat hij (te) laat van start of is hij al begonnen?
Wie durft?

De tocht
Die langzaam verloopt

Een tocht waarbij we in hetzelfde tempo lopen
Met wederzijds begrip
Een tocht met wellicht veel obstakels
Samen kun je die overwinnen, maar niet altijd snel
Wie durft?

De tocht
Ik weet niet precies voor wie hij bedoeld is

Een tocht, niet alleen geschikt voor geoefende wandelaars
Maar wel geschikt voor lopers met doorzettingsvermogen
Een tocht waarbij het mogelijk is dat je hem niet volbrengt
Niet alles loopt zoals je vooraf had gedacht
Wie durft?

De tocht
Een hele rare tocht, anders dan andere
Wie durft er nu nog? Ik misschien niet